 |
||
|
|
::: Serwis o odnawialnych systemach grzewczych ::: |
|
W ostatnim czasie szybko rośnie zainteresowanie innymi niż tradycyjne (konwekcyjne - grzejnikowe) sposobami ogrzewania budynków. Doskonałą alternatywą jest ogrzewanie ścienne. W tym przypadku większość strumienia ciepła (90%) przekazywana jest do pomieszczenia na drodze promieniowania, a nie konwekcji. Z tego względu ogrzewanie ścienne (a także podłogowe) jest najbardziej zbliżone do optymalnego. Profil rozkładu temperatury pokazuje, że nie ma gradientu temperatury wraz z wysokością w pomieszczeniu. Wywiera to pozytywny wpływ na komfort cieplny, co powoduje, że całkowity poziom temperatury może zostać obniżony o 1 do 3 OC, a to z kolei pociąga za sobą obniżenie kosztów ogrzewania. Komfort jaki daje ogrzewanie ścienne można porównać, do tego jaki odczuwamy przebywając na nasłonecznionym tarasie lub stoku w słoneczny, wiosenny dzień. Mimo, że temperatura powietrza wynosi np. 5 OC, to odczuwamy przyjemne ciepło w skutek działania bezpośredniego i odbitego od powierzchni promieniowania słonecznego.
INSTALACJA OGRZEWANIA ŚCIENNEGO.
Wodne ogrzewanie ścienne wykonuje się bardzo podobnie do ogrzewania podłogowego (wodnego). Ogrzewana jest przeważnie zimna ściana zewnętrzna, której współczynnik przenikania ciepła "k" powinien odpowiadać obowiązującym normom (k=0,3 W/m2K). Jeżeli tak nie jest konieczna jest dodatkowa izolacja termiczna. Rury mocuje się na ścianie za pomocą odpowiednich elementów mocujących - listwy, haki dyblowe (rys 1). W tego typu instalacjach, ze względu na łatwość układania, najlepiej sprawdzają się rury z tworzywa sztucznego - muszą one być szczelne, wyposażone np. w antydyfuzyjną wkładkę aluminiową, w przeciwnym wypadku tlen, który dostanie się do ich wnętrza spowoduje korozję metalowych elementów instalacji.
Instalacje wodnego ogrzewania ściennego układa się w odstępach 10-20 cm. Rurę zasilającą prowadzi się od dołu ku górze ściany w formie wężownicy (rys. 2). Po ułożeniu przewodów w ścianie pokrywa się je tynkiem o grubości ok. 2 cm, minimum 1 cm od górnej powierzchni rur (rys. 3).
TYNKOWANIE INSTALACJI OGRZEWANIA ŚCIENNEGO.
Tynki stosowane przy ogrzewaniu ściennym muszą gwarantować dobrą przewodność cieplną, którą osiąga się przez wysoką gęstość tynku po wyschnięciu. Odpowiednie do ogrzewania ściennego są tynki zawierające jako środek wiążący: gips, gips/wapno, wapno, wapno/cement lub cement. Temperatura zasilania , przy tynkach zawierających gips, nie powinna przekraczać 45 OC. Dla zmniejszenia ryzyka rys i pęknięć wymagana jest siatka zbrojeniowa przy nakładaniu tynku. W przypadku tynków gipsowych stosuje się siatkę tekstylną o oczkach 7x7 mm nakładana metodą "na mokro", przy stosowaniu dwuwarstwowego tynku należy stosować siatkę o oczkach 4x4 mm. Przy ścianach dłuższych niż 10 m, z powodu termicznych zmian długości należy zaplanować dylatacje.
ROZDZIELACZ OGRZEWANIA ŚCIENNEGO.
Sercem instalacji ogrzewania ściennego jest rozdzielacz, który stanowi centralę regulacyjną dla wszystkich pętli (pomieszczeń) ogrzewania ściennego na danej kondygnacji. Segment zasilający powinien być wyposażony w zawory termostatyczne umożliwiające zamontowanie siłowników termicznych bez konieczności opróżniania zładu. Termostaty pokojowe umieszcza się na ścianie nie ogrzewanej na wysokości 150 cm od podłogi. Umożliwiają one utrzymywanie zaprogramowanej temperatury. Można ustalić stałą temperaturę przez 24 h każdego dnia lub różną temperaturę w dowolnych porach dla każdego dnia osobno poprzez tzw. regulator tygodniowy. Segment powrotny rozdzielacza, w celu regulacji hydraulicznej pętli, powinien być wyposażony w przepływomierz oraz zawór regulacyjny. Układ przepływomierz-zawór regulacyjny spełnia taką rolę, jak nastawa wstępna przy termostatycznym zaworze grzejnikowym. Rozdzielacze mogą być od dwóch do dwunastu sekcji (2-12 pętli rurociągów grzejnych).
WYDAJNOŚĆ OGRZEWANIA ŚCIENNEGO.
Wydajność ogrzewania ściennego uzależniona jest od temperatury zasilania i modułu ułożenia pętli w ścianie. Średnia temperatura czynnika grzewczego w instalacji od 35 OC do 55 OC. Optymalne parametry pracy instalacji uzyskuje się przy tz=45OC, tp=35OC (tśr=40OC), wówczas wydajność wynosi 110 W z m2 powierzchni ściany przy ułożeniu rur co 20 cm, zaś przy module ułożenia średnio co 10 cm wzrasta do 150 W/m2. Temperatura ściany przy tych parametrach pracy osiąga 30 do 33OC, co stwarza warunki komfortu cieplnego w pomieszczeniu. Maksymalna wydajność ogrzewania ściennego 250 W/m2 osiągana jest przy średniej temperaturze wody grzewczej tśr=55OC. Temperatura powierzchni ściany wynosi 42 OC. Przy instalacji o wyższych parametrach należy szczególną uwagę zwrócić na tynkowanie - nie stosować tynków zawierających gips. Nie zaleca się projektowania instalacji na ciągłą pracę przy temperaturze zasilania powyżej 50 OC.
KORZYŚCI WYNIKAJĄCE Z ZASTOSOWANIA OGRZEWANIA ŚCIENNEGO.
W pomieszczeniach ogrzewanych przez grzejniki, gdzie temperatura zasilania wynosi nawet 90 OC obserwuje się następujące niekorzystne zjawiska:
• wibracja kurzu i alergenów w pomieszczeniu,
• nieprzyjemne odczuwane ruchów powietrza,
• nieprzyjazny klimat dla alergików,
• niekorzystna jonizacja powietrza
W porównaniu z tradycyjną instalacją grzejnikową, ogrzewanie powierzchniowe ścienne, posiada szereg zalet. Najważniejsze z nich to:
• lepszy komfort cieplny dla użytkownika przy niższej temperaturze wewnętrznej,
• niezbyt wysoka temperatura powierzchni grzejnych (ok. 30 OC) - nie odczuwa się dyskomfortu cieplnego typowego dla "punktowych" systemów grzewczych,
• brak zjawiska wysuszania powietrza i korzystna jonizacja,
• łatwość utrzymania czystości - nie ma unoszenia powietrza, a co za tym idzie kurzu,
• spore oszczędności energetyczne,
• estetyka wnętrz - grzejnik rzadko jest ładny i nie stanowi elementu dekoracyjnego.
Ponadto niskotemperaturowe ogrzewanie daje możliwość wykorzystania ekologicznych źródeł energii, np. pomp ciepła lub kolektorów słonecznych. Ogrzewana ściana nie ma tak dużej bezwładności cieplnej, jak płyta ogrzewania podłogowego, w związku z tym nie ma problemów z regulacją temperatury w pomieszczeniu.
Jak każdy system, ogrzewanie ścienne ma też kilka wad: ogrzewana ściana nie może być zasłonięta masywnymi meblami i nie wolno w niej, bez uprzedniego sprawdzenia trasy przebiegu rur w ścianie wiercić otworów i wbijać gwoździ. Niedogodności te można jednak wyeliminować. Sprawdzenia trasy przebiegu rurek dokonuje się przy pomocy folii termoczułej, na której po przyłożeniu do ściany odznaczają się pola wyższych temperatur.
Ogrzewanie ścienne może pokrywać całość strat ciepła pomieszczeń lub może działać jako uzupełniające do ogrzewania podłogowego w celu dostarczenia brakującego ciepła. Oprócz budynków mieszkalnych ogrzewanie ścienne bardzo często stosuje się na pływalniach. W tym przypadku powierzchnia podłogi jest zbyt mała, by pokryć całkowite zapotrzebowanie na ciepło. Zdarza się, że w niektórych obiektach ogrzewanie ścienne wykorzystuje się, na przykład w lecie, do chłodzenia pomieszczeń. Za pomocą tego "cichego chłodzenia" osiąga się wydajności do około 40 W/m2. Przy obliczaniu mocy chłodzenia nie uwzględnia się chłodzenia ścian, ponieważ temperatura ich powierzchni jest niższa od temperatury powietrza w pomieszczeniu
|
|
strona główna |
kolektory słoneczne |
pompy ciepła |
© Copyright 2000 - 2002
www.kolektory.eu - Gawlas Sebastian tel. 698 90 70 50 |